“Dağılan kabile için ağla, kaybolan yasalar ve gelenekler için ağla! Ölen adam için, yasa bürünen kadın ve çocuklar için ağla! Ağla sevgili yurdum, çünkü bunlar sona ermedi daha. Güneşin sıcak ışınları, bu insanın zevkini süremediği yurdu ısıtıyor. İnsan ise yalnızca yüreğindeki korkuyu biliyor ancak.”
“…hoş görülebilirdi. Güney Afrika’ya geldiğimiz zaman yaptıklarımız hoş görülebilirdi. Büyük kaynaklarımızı geliştirmek için bulabildiğimiz bütün iş gücünü kullanmakta da haklıydık. Yenilik istemeyen işlerde tecrübesiz insan kullanmak da akla yatkındı.”
“O öldüren el, bir zamanlar anasının memesini aç ağzına çekmiş, karanlıkta dolaşırken babasının elini tutmuş. Ölümden korkan katil, bir zamanlar geceden korkan bir çocuktu.”
“Yüreğimde büyük bir korku var. Beyazlar günün birinde sevgiye döndüklerinde, bizi nefrete dönmüş bulacaklar.”
Afrika da… İki baba… Biri siyahi bir çocuğun biri beyaz… İkisi de yitirmişler oğullarını. Biri toprağa teslim etmiş, biri mahpusa. Şimdi ikisi de anlamaya çalışıyor çocuklarını. Biri öbürüne sebep olmuş. Beyaz baba adalet istiyor yıllarca anlamadığı, tam tanımadığı oğlu için, siyahi babada adalet istiyor mahpustan kurtarmak için. İkisinin de kaderi bilmeden birbirlerine bağlanmış.
Bir kişinin acısı bir topluluğun mutluluğuna kapı aralayabilir mi?
Irkçılık üzerine yazılmış, Güney Afrika topraklarındaki acıyı ve trajediyi insana derinden hissettiren güzel bir kitap. Ben keyifle ve de hüzünle okudum sizlere de tavsiye ederim.